Demography

ارزيابي نحوه‌‌ي مديريّت توسعه در ايران

يارمحمّد قاسمي

چكيده

در اين مقاله به تحليل نظري يكي از مهم‌ترين مسايل مرتبط با توسعه در ايران، يعني مديريّت توسعه پرداخته‌ شده است. از آنجا كه به باور نويسنده قريب به يك قرن است كه پيشگامان مدرنيته در كشور عموماً و مديريّت توسعه بالاخص، مكتب نوسازي را آگاهانه يا غافلانه، در امر توسعه الگوي خود قرار داده‌اند، از اين رو ابتدا مباني نظري و روش‌شناختي اين مكتب را مطرح و سپس با نقد آن، به معرّفي چهارچوب نظري خود كه مبتني بر رويكرد هابرماس است پرداخته است. بر اساس اين تحليل نظري مهم‌ترين ويژگي مديريّت توسعه در ايران، تكيه بر بخش سخت‌افزاري وارداتي و غفلت از بُعد نرم‌افزاري توسعه (بُعد اجتماعي ـ سياسي و فرهنگي) است. انتخاب اين رويه، باعث گرديده كه زيست‌جهان اجتماعي تحت تسخير سيستم درآيد و به تدريج آثار زيانبار خود را به صورت افزايش آسيب‌ها و جرايم اجتماعي نشان دهد.