فرايند سالمندي و فرضيههاي آن
فرايند سالمندي و فرضيههاي آن
مسعود كيمياگر
توسعهي اجتماعي ـ اقتصادي جوامع بشري كه پيشرفتهاي قابلتوجّهي را در مراقبتهاي پزشكي و بهداشتي به همراه داشته است، سبب تغييرات اساسي در كليهي جنبههاي زندگي از جمله افزايش متوسّط طول عمر گرديده است. اين تغييرات موجب فزوني تعداد سالمندان در جوامع مختلف شده است. لذا جامعه ناگريز از رويارويي با نيازهاي اين گروه است. امروزه همزمان با افزايش اميد زندگي در جوامع بشري از جمله ايران، علاوه بر شناخت روند و فرايند پيري، تأثير عوامل مختلف بر اين روند ازجمله نقش تغذيه و همچنين تأثير افزايش سن بر نيازهاي تغذيهاي براي دستاندركاران مراقبتهاي بهداشتي و درماني، مديران و برنامهريزان مؤسّسات نگهداري سالمندان حائز اهميّت گرديده است. در اين ميان دريافت نامناسب موادّ غذايي در دوران سالمندي نه تنها منجر به دريافت ناكافي موادّ مغذّي ميگردد، بلكه ممكن است سبب تسريع پيدايش بسياري از بيماريها در اين دوران گردد و تغييراتي در تركيب بدن و يا كار فيزيولوژيك اندامهاي بدن را پديد آورد. لذا مسائل پزشكي سالمندان ازجمله تغذيهي آنها اهميّت زيادي پيدا كرده است، زيرا علاوه بر جذبههاي انساني و پزشكي موضوع از نظر اقتصادي نيز حائز اهميّت است. اگرچه سالمندي امري اجتنابناپذير است ولي بسياري از مشكلات ناشي از آن قابل پيشگيري است. لذا به منظور ارتقاء سلامت و كيفيّت زندگي سالمندان و از ديدگاه اولويّت پيشگيري بر درمان با پرداختن به تغذيهي مناسب همراه با فعّاليت بدني ميتوان در هزينههاي درماني اين گروه كه حدوداً 4 برابر بيشتر از جوانان است، صرفهجويي كرد. اين مقاله در پنجمين كنگرهي تغذيهي ايران در سال ۱۳۷۸ ارايه شده است.